Ίσως τελικά να μην είναι ούτε οι προορισμοί ούτε οι σχεδόν τρίμηνες διακοπές που μας λείπουν, αλλά η ανεκτίμητη αίσθηση πως το καλοκαίρι τότε δεν μετριόταν 

σε ημέρες αλλά σε μπάνια και παγωτά. Κυλούσε δίχως πρόγραμμα και έτσι κάθε ημέρα έκρυβε μία μικρή περιπέτεια που στα παιδικά μάτια μας έμοιαζε κινηματογραφική.

Αλήθεια, τι είναι αυτό που μας  λείπει περισσότερο από τα καλοκαίρια της παιδικής μας ηλικίας; 

Μεγαλώνοντας, όμως, το καλοκαίρι μας απέκτησε γραφειοκρατία και πρωτόκολλο. 

Στριμώχτηκε σε ένα ετήσιο project που πασχίζουμε να οργανώσουμε με την παραμικρή λεπτομέρεια. Κλείνουμε κατάλυμα από τέλη Φλεβάρη, αποθηκεύουμε δεκάδες βίντεο με τα «μέρη που πρέπει να δεις», φτιάχνουμε λίστες με εμπειρίες που υπόσχονται να μας συστήσουν την πιο αυθεντική πλευρά του ελληνικού καλοκαιριού. Και κάπως έτσι, η υποχρέωση να περάσουμε καλά γίνεται κοινωνικός κανόνας που ακολουθούμε αδιαμαρτύρητα.

Δεν χρειάζεται να περιμένεις το Σαββατοκύριακο για να νιώσεις ότι μπήκες σε καλοκαιρινή λειτουργία. Μερικές φορές αρκεί ένα μήνυμα που γράφει «έχεις μαγιό;» για να μετατρέψει μια συνηθισμένη Τετάρτη στην καλύτερη μέρα της εβδομάδας. Αν βρίσκεσαι στην Αθήνα, οι μικροί κολπίσκοι απέναντι από τη Λίμνη Βουλιαγμένης, εκεί όπου συχνάζουν χειμερινοί κολυμβητές και όσοι γνωρίζουν καλά την αθηναϊκή Ριβιέρα, είναι το ιδανικό σημείο για μια γρήγορη after work βουτιά. Δεν θα βρεις ξαπλώστρες ούτε δυνατή μουσική, αλλά βράχια που κρατούν ακόμα τη ζέστη του ήλιου, καθαρά, κρυστάλλινα νερά και παρέες που απολαμβάνουν το πιο μαγευτικό αστικό ηλιοβασίλεμα.

Υπάρχουν διαδρομές που αξίζουν περισσότερο από έναν προορισμό και αναμφίβολα το Πήλιο είναι μία από αυτές. Όχι, δεν χρειάζεται να έχεις σημειώσει κάθε στάση στο Google Maps, γιατί το καλύτερο σχέδιο για ένα αξέχαστο roadtrip είναι να μην έχεις σχέδιο. Ωστόσο, αν ο δρόμος σε βγάλει στην Αγριά, μην παραλείψεις να κάνεις μία στάση για βουτιά στην αμμώδη, χρυσή ακτή Σουτραλί.

Από εκεί, συνέχισε τη διαδρομή μέσα από τα κατάφυτα μονοπάτια για να απολαύσεις μία παγωμένη ΕΨΑ στη Δράκεια, ένα από τα πιο αυθεντικά χωριά του Πηλίου, εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά. Άλλωστε, η ιστορία της ΕΨΑ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την περιοχή, καθώς το ιστορικό της εργοστάσιο βρίσκεται στην Αγριά, σε ένα παραδοσιακό πηλιορείτικο κτίσμα που αποτελεί σημείο αναφοράς για τον τόπο εδώ και σχεδόν έναν αιώνα.

Στο Παλιό Χωριό της Αλοννήσου υπάρχουν βραδιές που ξεκινούν ήσυχα και καταλήγουν σε μικρό πανηγύρι. Η πλατεία γεμίζει φωνές, τα τραπέζια γεμίζουν και κάπου εκεί ο Νεκτάριος πιάνει το μπουζούκι για να δώσει το… παρασύνθημα. Οι πρώτες νότες αρκούν για να σηκωθούν τα ποτήρια και να τσουγκρίσουν στον αέρα, να ανοίξει ο κύκλος του χορού, ενώ ντόπιοι μαζί με επισκέπτες γίνονται μία μεγάλη παρέα.

Ναι, τα αυθόρμητα νησιώτικα γλέντια είναι από τις εμπειρίες που προκύπτουν επειδή απλώς υπάρχει η κατάλληλη μαγιά, δηλαδή διάθεση να μοιραστείς τη χαρά της στιγμής. Με φόντο τα φώτα του χωριού και τη θέα από ψηλά, η Αλόννησος θυμίζει πως το ελληνικό καλοκαίρι δεν χρειάζεται πολλά για να γίνει αξέχαστο, μόνο λίγη μουσική, ανθρώπους φιλόξενους και μια βραδιά που τελικά κρατά περισσότερο απ’ όσο περίμενες. 

Στις Σποράδες το καλοκαίρι έχει τον δικό του ρυθμό. Τα νησιά βρίσκονται πολύ κοντά το ένα στο άλλο, οπότε μία απλή σκέψη μπορεί εύκολα να γίνει η καλύτερη απόφαση της ημέρας: «πάμε απέναντι;». Το island hopping στις Σποράδες σου προσφέρει την ανεκτίμητη ελευθερία να αλλάζεις σχέδια, εικόνες και ρυθμό, ανάλογα με τα κέφια σου.

Από τη ζωντάνια της Σκιάθου μέχρι τις πευκόφυτες διαδρομές της Σκοπέλου, την πιο ήσυχη Αλόννησο και την παραδοσιακή αρχόντισσα Σκύρο, κάθε νησί έχει τη δική του ομορφιά και σε προσκαλεί να την ανακαλύψεις. Γιατί τελικά αυτό είναι το καλοκαίρι στις Σποράδες: Η χαρά του να μην χρειάζεται να είναι τα πάντα κανονισμένα. Αρκεί να έχεις όρεξη για εξερεύνηση και μία ΕΨΑ στο χέρι, να δίνει γεύση και δροσιά στις πιο απρόσμενες αλλαγές που οδηγούν τελικά στις πιο αξέχαστες αναμνήσεις. 

Η πιο αυθεντική καλοκαιρινή εμπειρία είναι αυτή που μας βγάζει εκτός προγράμματος. Άφησε μία μέρα εντελώς άδεια από σχέδια και υποχρεώσεις. Μία μέρα που μπορείς να ξυπνήσεις αργά και να αποφασίσεις να την περάσεις δίπλα στο κύμα, ακούγοντας μόνο τον παφλασμό της θάλασσας, τα τζιτζίκια και τα γέλια των ανθρώπων που αγαπάς. Μια μέρα χωρίς πρόγραμμα, χωρίς την ανάγκη να προλάβεις, να δεις, να κάνεις κάτι. Μόνο να είσαι εκεί.

Είναι ίσως ό,τι πιο κοντινό μπορείς να ζήσεις που να θυμίζει τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια των παιδικών σου χρόνων. Τότε που δεν χρειαζόσουν μία μεγάλη αφορμή για να περάσεις καλά, τότε που μία βουτιά από την προβλήτα, ένα ξυλάκι παγωτό, μία παρτίδα τάβλι που οδηγούσε σε άλλη μία και άλλη μία, ήταν αρκετά για να σε κάνουν να πιστεύεις πως το καλοκαίρι αυτό θα κρατήσει για πάντα.

Και ναι, μπορεί να μην είμαστε πια παιδιά και οι μέρες των διακοπών να μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών, όμως κάποιες στιγμές δεν αλλάζουν, όσο κι αν αλλάζουν τα πρόσωπα, τα μέρη και οι συνθήκες.

Κάποιες στιγμές ευτυχώς παραμένουν ίδιες, όπως η γνώριμη γεύση και η ακαταμάχητη δροσιά μίας ΕΨΑ, που χωράει πάντα μέσα στις πιο αληθινές μας στιγμές.